Pruderia - zahamowanie, fałszywy wstyd. .

- postrachemjetsetu. Obawiał się jednak, że jego protegowamiałby się waelić bez odpowiedniego przygotowania w rolę iwanego młodego człowieka, dandysa o swobodnych manie. Niż zarazy nie unikał Zła? Pewnie, że unikałby, i jak. - Usiłuje się tu zawstydzić nas postawieniem kandydatury Wiecha. Muszę się kategorycznie zastrzec przeciwko takiemu zawstydzaniu. Wiech jest przyjazny człowiekowi. Potrafił przybliżyć nam i rozpogodzić ulicę i utrwalić gwarę warszawską. Wśród książek zgłoszonych do nagrody niejedna ma poważniejsze zamierzenia. Wolę książkę, która ma niepoważne zamierzenia i poważne osiągnięcia, od dzieł, które mają poważne zamierzenia i niepoważne osiągnięcia. Wiem, że kandydatura Wiecha budzi snobistyczne zastrzeżenia, ale nie przeszkadza mi to uważać go za prawdziwego artystę. W szeregu eliminacji odpadły poszczególne kandydatury, w którejś tam z kolei odpadłem i ja. Ale nie miałem o to pretensji, zwłaszcza że nagrody zdobyły takie dzieła, jak Ludwika Śniadecka i Ład serca. Zresztą o tym, że byłem kandydatem do tego niezwykle cenionego wówczas wyróżnienia, dowiedziałem się z reportażu zamieszczonego następnie w "Wiadomościach". Sam fakt, że sztorcowali mnie najwięksi luminarze ówczesnej literatury i krytyki, a brali w obronę inni, nie mniejsi, był nie lada powodem do dumy. Ale dość tego, to już przekracza granice obrony koniecznej, a zaczyna wyglądać na samochwalstwo. Więc jeszcze tylko na zakończenie dodam, że specjalnie ucieszyło mnie dojrzane gdzieś zdanie, że Wiech jest czytany przez wszystkich od dorożkarza do ministra. Co do dorożkarzy, nie mam rozeznania, ale minister-czytelnik trafiał mi się czasem.. - Ja pana nie mogę sądzić - odparła. - Nie cierpiałam tyle co pan. Ale... i ja byłam w głębokiej otchłani. i sądzę... jestem nawet pewna... że jeśli strach przed czymś pchnie pana do spełnienia czegoś naprawdę okrutnego, niesprawiedliwego czy nieszlachetnego, niewątpliwie będzie pan później żałował. Zresztą, jeśli pan zbłądził w tym jednym wypadku, to wiem, że ja na pańskim miejscu byłabym się zbłąkała ostatecznie... i umarła złorzecząc Bogu i ludziom. Ciągle jeszcze trzymał ją za ręce. - Proszę mi powiedzieć - szepnął - czy w życiu swym nigdy nie popełniła pani czegoś naprawdę okrutnego? Nie dawała odpowiedzi, lecz opuściła głowę na piersi a dwie duże łzy spadły mu na rękę.. Wszystkie trzy przeglądarki tekstowe wydają się być mniej więcej równorzędne; wybór jednej z nich jest kwestią szczegółowych potrzeb użytkownika, czy też może po prostu gustu... Kto np. wiele korzysta w przeglądarce z adresów typu "ftp:", nie wybierze Lynxa 386 (bo ten na tego typu adresach się zawiesza), natomiast z punktu widzenia kogoś, komu niezbędne są formularze, wykluczony będzie Doslynx; i tak dalej.... Yogi Johnson wyglądał przez okno. Niedługo przyjdzie pora zamykania fabryki na noc. Ostrożnie otworzył okno, tylko. Jeden utkwił mi specjalnie w pamięci. Zaprosił mnie na niego telefonicznie przyjaciel, ukrywający się pod zmienionym nazwiskiem były kapitan Korpusu Ochrony Pogranicza, Michał N. Był działaczem podziemia, toteż nie zdziwiło mnie, że zabawa sylwestrowa odbyć się miała w warunkach konspiracyjnych. Żeby się dostać do pewnego mieszkania przy Hożej, trzeba było dzwonić trzy razy krótko, raz długo. Dopiero na to hasło drzwi miały się otworzyć. Poszedłem tam przed trzecią po południu, bo na tę godzinę wyznaczony był początek uroczystości, która wyjątkowo miała się skończyć przed godziną policyjną. W mieszkaniu, ku mojemu zdziwieniu, zastałem mnóstwo ludzi, jakkolwiek zapraszający mnie powiedział, że będzie tam zaledwie kilka osób. Oprócz gospodyni, zwanej w konspiracji Hożą Zosią, i jeszcze jakiejś pani byli sami młodzi mężczyźni, niektórzy w modnych wówczas długich butach, tak zwanych oficerkach. W pewnym momencie zasiedliśmy do stołu. Napełniono kieliszki i mój przyjaciel Michaś wystąpił z pierwszym toastem. Brzmiał on mniej więcej tak: - Panowie oficerowie, baczność. Wznoszę ten kielich za to, byśmy w roku przyszłym zebrali się w Sylwestra już w mundurach! Stuknęły obcasy, zabrzęczały kieliszki, spełniono jeden, drugi toast, zaczęło być przyjemnie i wesoło. Choć przyznaję, że każdy dzwonek u drzwi, zwiastujący przybycie jeszcze jednego młodego człowieka, przyprawiał mnie o lekki niepokój. Coś za dużo osób wiedziało o tym przyjęciu. Zwierzyłem się nawet z tym Michasiowi, który robił honory domu. - Możesz być spokojny, nic ci tu nie grozi, jesteś pod dobrą opieką. Obstawa jest taka, że mucha nie siada. Pierwsze posterunki stoją już na rogu Hożej i Poznańskiej. Następne w bramie, oczywiście odpowiednio zaopatrzone. My też mamy coś niecoś - tu wyciągnął z kieszeni parabellum. - Żaden szkop nie ma prawa wyjść stąd żywy. Włos ci z głowy nie spadnie. Jest tu najbezpieczniejsze dziś miejsce w Warszawie. Uspokoiło mnie to, ale nie tak bardzo, dopiero trzeci kieliszek przywrócił mi całkowicie równowagę ducha i całym sercem począłem brać udział w zabawie. Przeciągnęła się ona długo poza godzinę policyjną. Kiedy wreszcie wyszliśmy na puściusieńką ulicę i złapaliśmy z Michałem i jeszcze dwoma kolegami jakąś zapóźnioną dorożkę, dochodziła jedenasta w nocy. Zacząłem się spieszyć do domu przypomniawszy sobie, że żona prawdopodobnie się o mnie niepokoi, ale Michał powiedział, że mnie wytłumaczy, i zaprosił się do nas na resztę tak mile zaczętego wieczoru. Obydwu jego kolegów postanowiliśmy zabrać także. Śpiewaliśmy wesoło: "Wżeń, Wien, nur du allein!" - żeby spotkane patrole myślały, że jadą zalani folksdojcze. Nikt nas nie zaczepił. Wstąpiliśmy jeszcze na ulicę Bartoszewicza, gdzie Michaś miał zaprzyjaźniony sklep. Dostał się tam od tyłu i kupił dwie butelki wina oraz jakieś frykasy. Za kwadrans dwunasta przez most Kierbedzia zajechaliśmy wreszcie do mnie na Zygmuntowską. Wraz z dozorcą otworzyła nam bramę moja zapłakana żona i nieletnie dziecię. Pędem wbiegliśmy na górę, by o dwunastej powitać Nowy Rok. Udało się, życzyliśmy sobie gorąco przetrwania i doczekania niepodległości. Niestety jednak, jak się później dowiedziałem, nikt prawie z wesołych uczestników Sylwestra na Hożej nie witał go nigdy potem w mundurze. Jedni polegli w różnych akcjach i Powstaniu, inni zginęli w obozach..